Michaił Fomicz Bołdyriew (ros. Михаил Фомич Болдырев, ur. 1890, zm. 1 czerwca 1938) – radziecki działacz państwowy i partyjny.
Życiorys Skończył szkołę realną, 1911 wstąpił do SDPRR, był mienszewikiem, do 1918 służył w rosyjskiej armii, brał udział w I wojnie światowej. W 1917 był członkiem, potem przewodniczącym komitetu pułkowego, 1918 dowodził oddziałem partyzanckim w Obwodzie Wojska Dońskiego, był członkiem Uriupinskiego Komitetu Rewolucyjnego. W marcu 1918 był delegatem na IV Nadzwyczajny Zjazd Rad, został aresztowany przez białych, został skazany przez nich na śmierć, jednak zdołał zbiec, po czym w styczniu 1919 został członkiem RKP(b). W 1919 dowódca brygady kawaleryjskiej na Froncie Południowym, szef Wydziału Politycznego 1 Dońskiej Dywizji Kozackiej (korpus ekspedycyjny Frontu Południowego), wojenkom Wydziału Operacyjnego Sztabu 9 Armii i szef agentury Sztabu 9 Armii. Od stycznia 1920 wojenkom Oddziału Zwiadowczego 9 Armii, od września 1920 zastępca przewodniczącego Komitetu Wykonawczego Dońskiej Rady Obwodowej, od 10 stycznia do marca 1921 przewodniczący Komitetu Wykonawczego Dońskiej Rady Obwodowej, od lutego 1921 zastępca przewodniczącego, potem przewodniczący Kubańsko-Czarnomorskiej Rady Obwodowej.