József Lengyel (ur. 4 sierpnia 1896 w Marcali, zm. 14 lipca 1975 w Budapeszcie) – węgierski prozaik i poeta.

Życiorys Debiutował wierszami antywojennymi w 1915. W 1919 brał udział w rewolucji węgierskiej, jako członek partii komunistycznej (Kommunisták Magyarországi Pártja). Po upadku Węgierskiej Republiki Rad wyemigrował do Austrii, Niemiec i w końcu ZSRR. W powieści Visegrádi utca (Ulica Wyszegradzka, 1930) przedstawił szczegółowo przygotowania i przebieg działań rewolucyjnych. W 1938 aresztowany i w wyniku sfingowanego procesu zesłany na Syberię. W 1955 powrócił na Węgry. W 1958 napisał kolejną powieść o rewolucji węgierskiej – Prenn Ferenc hányatott élete (Burzliwe życie Ferenca Prenna). Miała ona cechy powieści awanturniczej. Swoim doświadczeniom biograficznym z działalności w ruchu robotniczym poświęcił m.in. mikropowieści, nowele i zbiory opowiadań: Kulcs (Klucz, 1956), Igéző (Czarownik, 1961), Elévült tartozás (Przedawniony dług, 1964), Elejétől végig (Od początku do końca, 1963). Ta ostatnia dotyczy komunisty wydanego na próbę, który nawet w najtragiczniejszej sytuacji nie traci wiary w swoją ideępr.