W serii obrazów z „dynamizmem” w tytule, namalowanych w 1913 roku przez Boccioniego, wpływ koloru uwydatnił się bardziej niż w jego wcześniejszych pracach. Nabrał on żywej i gwałtownej jaskrawości, a obrazy stały się bardziej skupione i bogatsze w treść. Przestrzeń zatraciła swą trójwymiarowość, którą miała we wcześniejszych pracach, mniej lub bardziej respektujących tradycyjne prawa perspektywy. Teraz natomiast prawa te zostały ukryte w przedstawianym temacie i w jego stosunku do otaczającej go rzeczywistości.
Szkice przygotowawcze
W komentarzu do szkiców przygotowawczych do Dynamizmu cyklisty Boccioni nazwał zastosowaną w nich metodę nieustanną projekcją sił i form, wyczuwanych w ich nieskończonym ujawnianiu się. Tak zdefiniowany przez siebie dynamizm określił następnie jako sugestię pewnej formy ruchu, która pojawia się na chwilę i znika w niekończącej się sekwencji zmian. W szkicach przygotowawczych do obrazu dynamizm przedstawił jako ukośne linie naprężeń, stopniowo narastające, wskazujące drogę poruszania się rowerzysty. Jego szybkość natomiast oddał przy pomocy zwielokrotnionych, kolistych linii, odbijających się w powietrzu na podobieństwo echa w przypadku fal dźwiękowych. Rowerzysta, rower i przestrzeń utworzyły tu jedną rzeczywistość, której elementów składowych trudno się domyślić.