Różnice wysokości między szczytami gór i dnami dolin mogą przekraczać 1200 m, co skutkuje piętrowym występowaniem roślinności. Najniższą strefę do 600 m n.p.m. w dolinach i na stokach zajmują lasy mieszane. W południowych, łagodniejszych strefach parku występują pasy lasu dębowego wraz ze związaną z nim wegetacją, ilustrujące skutki dawniejszej, selektywnej wycinki drzew i pożarów lasów. W północnej, chłodniejszej części, dęby nie występują. W strefie od 600 do 1100 m n.p.m. znajduje się pas lasu jodłowo–świerkowego, drzewa którego pokryte są iglastymi, epifitycznymi mchami i porostami. Powyżej 1100 m znajduje się strefa subalpejskich krzewów i świerków. Leżąca wyżej strefa alpejskich łąk i roślin, wraz ze wzrostem wysokości, przekształca się piętro turniowe.
Oprócz tych głównych stref, występują też mniejsze grupy zespołów roślinnych, w tym np. stanowiska modrzewia tam, gdzie rosnący wcześniej las jodłowo-świerkowy lub cedrowo-liściasty padł ofiarą pożaru lub wycinki. Takie przejściowe stanowiska modrzewia są wypierane przez lasy sosnowo-liściaste i sosnowo-świerkowe.
Oprócz pięter wegetacyjnych zależnych od wysokości nad poziomem morza, w lesie strefy umiarkowanej występują cztery typowe piętra: baldachim koron dominujących gatunków drzew, nieco niższa warstwa dojrzałych drzew, warstwa krzewów i warstwa traw.