W sierpniu 1944 brała udział w walkach na przyczółku warecko-magnuszewskim. Miesiąc później, wraz ze swoim pułkiem, uczestniczyła w walkach o Pragę, a następnie w nieudanej próbie odsieczy dla powstańczej Warszawy. Po klęsce na przyczółku czerniakowskim została uznana za poległą. W rzeczywistości, będąc dwukrotnie ranną, trafiła do niemieckiej niewoli. Przy pomocy żołnierzy Armii Krajowej zdołała uciec ze szpitala w Skierniewicach i będąc pod opieką rodziny kolejarskiej ukrywała się do lutego 1945.
W latach 1945–1946 wykładała w szkole oficerskiej w Łodzi (prowadziła zajęcia z zakresu obsługi broni). W 1946 została zdemobilizowana. Po zakończeniu służby wojskowej wybrała zawód ekonomistki. Od 1951 żyła i pracowała w Zielonej Górze. Była działaczem ZBoWiD. Zmarła w grudniu 2010. Spoczywa na cmentarzu komunalnym przy ul. Wrocławskiej w Zielonej Górze.
W 1946 poślubiła Józefa Wolanina, z którym doczekała się dwójki dzieci.
Odznaczenia i wyróżnienia Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (1946) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1989) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1946) Krzyż Walecznych (1945) Warszawski Krzyż Powstańczy (1988) Honorowa obywatelka Zielonej Góry (tytuł nadany 2 września 2003)
Przypisy