Odo III (ur. w 1166 r., zm. 6 lipca 1218 r. w Lyonie) – książę Burgundii od 1192 r. z dynastii burgundzkiej.
Życiorys Odo był najstarszym synem księcia burgundzkiego Hugona III. Jego matką była pierwsza żona Hugona, Alicja (Adelajda), córka księcia Lotaryngii Mateusza I. W 1189 r., podczas walk swego ojca przeciwko królowi Francji Filipowi II Augustowi dostał się do niewoli francuskiej (po upadku Châtillon-sur-Seine). W 1190 r. został regentem w imieniu ojca, który udał się na III wyprawę krzyżową. Gdy w 1192 r. Hugo III zmarł w Ziemi Świętej, Odo odziedziczył tron książęcy.
Bezskutecznie próbował objąć hrabstwo Flandrii. W 1209 r. w krucjacie przeciwko albigensom. Wspierał króla Filipa Augusta w staraniach o rozwód z Ingeborgą duńską, co skutkowało objęciem go ekskomuniką. Brał także udział po stronie króla francuskiego w bitwie pod Bouvines w 1214 r., gdzie dowodził prawym skrzydłem wojsk Filipa. Przez cesarza Fryderyka II został mianowany cesarskim wikariuszem w Arelacie.
W Burgundii Odo wzniósł zamek w Talant, nadał prawa miejskie Beaune, założył szpital w Dijon. Zmarł przygotowując się do udziału w V wyprawie krzyżowej. Jego następcą został jedyny syn, Hugo IV.