Leon Aleksander Schmidt-Borudzki (ur. 1 kwietnia 1892 w Werchniaczce, zm. 8 lipca 1947 w Brwinowie) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego, inżynier, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 1 kwietnia 1892 w Werchniaczce (obecnie w rejonie chrystyniwskim na Ukrainie), w rodzinie Aleksandra i Eweliny z Borudzkich. Był żonaty z Heleną z Przeździeckich. Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.
W latach 1919–1920, w czasie wojny z bolszewikami, walczył w szeregach 15 Pułku Ułanów Poznańskich między innymi jako dowódca dywizjonu. W latach 1921–1923 był odkomenderowany na Politechnikę Warszawską celem dokończenia studiów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 50. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii) . Po ukończeniu studiów pełnił służbę w 2 Pułku Strzelców Konnych w Hrubieszowie. Następnie został przeniesiony do korpusu oficerów saperów kolejowych. W 1924 roku pełnił obowiązki dowódcy II batalionu 2 Pułku Saperów Kolejowych w Jabłonnie. W latach 1925–1928 był wykładowcą mostów w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie i równocześnie pełnił funkcję asystenta Katedry Mostów Politechniki Warszawskiej. 12 kwietnia 1927 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 1.