Julia Molińska-Woykowska (ur. 12 marca 1816 w Bninie, zm. 9 sierpnia 1851 we Wrocławiu) – polska publicystka, poetka, pisarka literatury dla dzieci, autorka podręczników dla dzieci oraz powiastek o charakterze moralizatorskim, jedna z pierwszych polskich emancypantek.
Życiorys Urodziła się w rodzinie urzędniczej, ojciec Wiktor był z pochodzenia szlachcicem. W Lesznie skończyła gimnazjum, studiowała we Wrocławiu, a potem pracowała jako guwernantka we dworach w Wielkopolsce. Doskonale znała języki francuski i niemiecki. W 1839 zamieszkała w Poznaniu. W 1840 otworzyła tu pensję dla dziewcząt z nowoczesnym programem nauczania (literatura, historia oraz nauki przyrodnicze), lecz władze pruskie zakład zamknęły.
W 1841 we Wrocławiu poślubiła Antoniego Woykowskiego.
W 1838 nawiązała kontakt z redakcją "Tygodnika Literackiego". Od 1840 publikowała w czasopiśmie, pisząc na tematy filozoficzne, społeczne, estetyczne oraz literackie. Z czasem zajęła się jego redakcją, pisała też reportaże (m.in. z zakładu psychiatrycznego w Owińskach). W 1845 założyła z mężem "Pismo dla Nauczycieli Ludu i Ludu Polskiego", pierwsze na ziemiach polskich pismo pedagogiczne. Inne efemeryczne pisma, które wydawali Woykowscy, to "Poznańczyk", "Gazeta Wielkopolska Niedzielna" oraz "Dziennik Handlowy".