Badania i wykopaliska thumb|180px|Nagrobek tubylczej rodziny z czasów Hadriana Pozostałości Intercisy stosunkowo dobrze przetrwały średniowiecze i czasy późniejsze, co poświadczają opisy i mapy Marsigliego z I poł. XVIII wieku. Pierwszych zniszczeń dokonano dopiero w połowie XVIII stulecia, podczas ponownego zasiedlania tego terenu przez napływową ludność poszukującą m.in. materiału budowlanego dla swych siedzib. W trakcie tych działań wprawdzie nie doznały poważnych szkód ruiny większych budowli, natomiast już wcześniej ofiarą rabunkowych poszukiwań padły liczne pochówki nekropolii południowej. Pochodzące z nich znaleziska zwróciły jednak uwagę stołecznego Muzeum Narodowego na znaczenie tego miejsca i spowodowały w 1903 podjęcie na płaskowyżu Öreghegy prac wykopaliskowych pod kierunkiem E. Mahlera i A. Heklera. Prowadzone aż do wybuchu I wojny światowej, kontynuowane były w okresie międzywojennym przez Z. Oroszlána oraz I. Paulovicsa, będącego też autorem pierwszej monografii Intercisy (1927).