Braun, który opierając się na informacjach zawartych na czterech kamieniach runicznych Ingvara zasugerował iż był on synem szwedzkiego króla Emunda Starego i wnukiem Olofa Skötkonunga.
Ingvar pochodził przypuszczalnie z prowincji Södermanland w Szwecji. Saga o Ingvarze Obieżyświecie wspomina o jednym epizodzie z jego dzieciństwa, kiedy to razem z Anundem Gårdske usiłował pogodzić swojego ojca Eymundra i króla Olofa.
Gdy dorósł zaczął domagać się od króla Olofa należnych mu tytułów, ale z powodu niepowodzeń postanowił wyprawić się na wschód. Wraz z nim wyruszyło wielu słynnych wikingów z Upplandii, Södermanlandii oraz prowincji nadmorskich. Na czele około trzydziestu statków dotarł do Gardariki (Krainy Grodów), a później rzecznymi drogami do Kijowa, gdzie został regentem grodu. Później udał się do Ani, stolicy Królestwa Armenii. Po powrocie do Kijowa miał pomagać Jarosławowi Mądremu w walce przeciwko Pieczyngom. Następnie wyruszył dalej na południe w kierunku morza Czarnego i Kaspijskiego, gdzie prowadził wyprawy łupieżcze i walczył z Saracenami. Tam też prawdopodobnie jego drużyna wzięła udział w bitwie pod Sasireti. Około 1041 roku w drodze powrotnej do Kijowa wybuchła epidemia dżumy lub czerwonki, która zabiła wielu ludzi, w tym Ingvara.