Władysław Jan Studencki (ur. 16 grudnia 1910 w Żywcu, zm. 22 grudnia 1985 w Bytomiu) – polski historyk literatury, literat, poeta.
Życiorys Urodził się 16 grudnia 1910 w Żywcu. Od 1921 uczęszczał do Gimnazjum w Białej, a następnie w latach 1923–1929 uczęszczał do Gimnazjum Humanistycznego im. M. Kopernika w Żywcu. Po zdaniu matury w roku 1929 rozpoczął studia na Wydziale-Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po dwóch latach przeniósł się na Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie. Tam, w 1933 napisał pracę magisterską pt. Satyra antyromantyczna w dobie romantyzmu. Po studiach odbył dwuletnią praktykę nauczycielską zakończoną w 1935 egzaminem państwowym na nauczyciela szkoły średniej. Od 1935 pracował jako polonista m.in. w Średniej Szkole Ogrodniczej w Kijanach, następnie w latach 1936–1939 w Państwowym Gimnazjum i Liceum w Piekarach Śląskich.
W 1934 opublikował swoją pierwszą pracę naukową pt. Do podstaw socjologii literatury. Był autorem wielu prac naukowych z zakresu historii literatury polskiej, w tym ośmiu książek. Interesowały go przede wszystkim biografie wybitnych twórców literatury polskiej: Emila Zegadłowicza, Wacława Berenta, Jana Parandowskiego, Ludwika Marii Staffa, Kornela Ujejskiego i wielu innych.