W 1954 ofertę wzbogacono o płyty stolarskie wodoodporne dla przemysłu stoczniowego oraz o lignofol do produkcji czółenek tkackich, a w 1965 o sklejki szalunkowe, bakelizowane, zbrojone, lignofol samosmarowy. Asortyment produkcji wzbogacił się o korpusy do telewizorów, lignofolowe łupki i przekładki kolejowe (dla elektryfikacji kolejnictwa), siedzenia do krzeseł, płyty dla rolnictwa. W 1969 na bazie własnych badań naukowych i doświadczeń uruchomiono nową łuszczarską linię technologiczną. Do jej budowy wykorzystano zakupioną w Finlandii linię technologiczną oraz szwajcarską spajarkę oraz prasę lignofolową. Ruszyła produkcja żywicy fenolowej.
W 1970 zakłady sklejek połączono z Fabryką Ekstraktów Garbarskich (zał. 1954) przy ul. Przemysłowej w jedną przedsiębiorstwo pod firmą Zakłady Sklejek i Chemicznego Przerobu Drewna (zakład nr 1 – ul. Przemysłowa, zakład nr 2 – ul. Fordońska). Połączone przedsiębiorstwo prowadziło działalność w zakresie przemysłu drzewnego, jak również chemicznego.