W restauracjach nowego typu, ukształtowanych przez Escoffiera, gość wybierał już potrawy, posługując się kartą dań w sposób znany dziś powszechnie, dzięki czemu można było zastosować nazwy bardziej finezyjne (często w języku francuskim), a przez to zachęcające do zakupu dania: do nazw takich należała także nazwa „melba”Charles Campion, Give a dog a bad name. British cooking and its place on the culinary leader board, w: Donald Sloan (red.), Food and Drink. The Cultural Context, Goodfellow Publishers Ltd 2013, s. 235.. W przeciwieństwie do nazw wielu innych dań Escoffiera i innych kucharzy, w których występują imiona znanych postaci, pêches Melba nie zawiera łącznika à la (tzn. nie występuje jako pêches à la Melba): użycie nazwy tak skonstruowanej sugeruje, że melba nie jest daniem w stylu Melby, przypominającym Melbę, ale raczej daniem poświęconym MelbieAlan Davidson, Oxford Companion to Food, wyd. 3, Oxford University Press 2013, s. 10..