Irena Maria Chmieleńska (ur. 29 września 1910 w Wilnie, zm. 16 sierpnia 2008 w Warszawie) – polska psycholog (psychologia wychowawcza), nauczycielka i wychowawczyni, działaczka społeczna, popularyzatorka zagadnień psychologii wychowawczej, reprezentantka szkoły Stefana Baleya; odznaczona medalem Jad Waszem, Sprawiedliwa wśród Narodów Świata.
Życiorys Dom rodzinny Była pierwszym dzieckiem małżeństwa lekarzy, Marii i Ludwika Chmieleńskich. Urodziła się w Wilnie, gdzie spędziła pierwsze osiem lat życia, przed przeniesieniem się rodziny do Warszawy w roku 1918 (zob. kształtowanie się II Rzeczypospolitej) i zamieszkaniem w Aninie. Dorastała w patriotycznej rodzinie ziemiańskiej. Starsi bracia dziadka Ireny, Władysława Chmieleńskiego – Zygmunt i Ignacy – walczyli w powstaniu styczniowym w stopniu pułkownika, pod dowództwem gen. J. Hauke-Bosaka. Irena za swoją powinność – obowiązek Polki i szlachcianki – uznała służenie innym, starania, aby Polska była niepodległa i sprawiedliwa, przede wszystkim zapewniająca bezpieczeństwo opuszczonym dzieciom (sieroctwo, sieroctwo społeczne).