Filip Kochański h. Lubicz (ur. 20 kwietnia 1875 w Wyżnicy, zm. we wrześniu 1936 w Gdańsku) – pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 20 kwietnia 1875, w rodzinie Antoniego i Marii Sabiny z Teodorowiczów (1848–1935). W 1897 ukończył Terezjańską Akademię Wojskową i został oficerem zawodowym kawalerii c. i k. armii. W 1908 mianowany rotmistrzem Sztabu Generalnego. W 1910 służył w Tarnowie. W 1912 był dowódcą 6 szwadronu w Pułku Ułanów Nr 6. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach.
Podczas I wojny światowej został przydzielony do Legionów Polskich 26 września 1915. Był szefem sztabu III Brygady, później od 4 maja 1916 szefem sztabu Komendy Legionów Polskich. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 1 października 1916 w korpusie oficerów kawalerii. Od stycznia 1917 ponownie służył w armii austriackiej. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Ułanów Nr 6. Został wzięty do niewoli przez wojska rosyjskie 19 maja 1917, a w marcu 1918 oswobodził się z obozu pod Piotrogrodem. Wówczas ponownie wstąpił do 4 pułku ułanów.