W tym momencie śmigłowiec zahaczył ogonem o ziemie, spadł i przewrócił się na bok. Uszkodzony prototyp ze zniszczonym wirnikiem głównym w późniejszym okresie wykorzystano do badań w tunelu aerodynamicznym. 21 lipca 1975 roku oblatano drugi prototyp (s/n 73-21942). Do pierwszej fazy testów maszynę skonfigurowano w klasycznym układzie śmigłowcowym. Podczas lotów osiągnięto maksymalną prędkość w locie poziomym 289 km/h, a w płytkim locie nurkowym 344,5 km/h. W marcu 1977 roku, po obydwu stronach kadłuba zamontowano silnki odrzutowe Pratt & Whitney J60-P-3A o maksymalnym ciągu 13,35 kN każdy. W kwietniu 1978 roku rozpoczęto loty z użyciem dodatkowych silników. W trakcie używania silników odrzutowych, redukowano prędkość obrotową wirników głównych z 345 do 239 obr./min. W nowej konfiguracji w locie poziomym śmigłowiec osiągnął prędkość maksymalną 441 km/h a w płytkim locie nurkowym 487 km/h. Na tym etapie prób do badań przyłączyły się również United States Navy i United States Air Force. Próby zakończono w styczniu 1981 roku, osiągając zamierzone rezultaty i sprawdzając w praktyce układ ABC. Nie udało się jedynie rozwiązać problemu dużego poziomu drgań wirnika głównego przenoszonych na kadłub. Uznano również, że dwa oddzielne napędy, wirników głównych i silników odrzutowych niepotrzebnie komplikują całą konstrukcję.