Dowodem przyjaźni było zadedykowanie Stefanowi Spiessowi czterech z "Dwunastu pieśni do słów poetów niemieckich" opus 17 nr. 5-8, które ukazały się w 1909. Od 1908 mieszkał ponownie w Warszawie w mieszkaniu matki, gdzie Karol Szymanowski i Grzegorz Fitelberg byli stałymi bywalcami. W opublikowanych wspomnieniach opowiadał o tym:
"Gdy zaznajomiłem się bliżej z Karolem Szymanowskim w 1908 roku, od razu stał mi się bliski. Spotykając go coraz częściej, szybko zorientowałem się w jego trudnym położeniu. Musiał żyć nader skromnie – z małej sumki nadsyłanej mu do Warszawy przez brata Feliksa, gospodarującego w rodzinnej Tymoszówce. Widząc to, zaofiarowałem Karolowi pokój w moim mieszkaniu przy ul. Matejki i zacząłem się nim w pewnym sensie opiekować. W tym okresie prawie co dzień po próbach w Filharmonii, na które lubił chodzić (a więc często i z Fitelbergiem), jadał śniadanie u mnie albo u mojej matki, która kochała go i traktowała jak własnego syna. Często też bywał u nas z Ficiem [Grzegorzem Fitelbergiem] na obiedzie. Wszedł teraz niejako do naszej rodziny i czułem, że dokonała się w moim życiu jakaś wielka rzecz"Stefan Spiess, Wanda Bacewicz, Ze wspomnień melomana, Warszawa 1963, s. 38.