Opisaną powyżej metodą prób i błędów sprawdzał, na której stronie Rocznika Statystycznego znajduje się początek klucza numerycznego, wypisywał całość klucza i (znowu odejmowaniem bez przeniesienia) przekształcał zaszyfrowaną depeszę w ciąg cyfr, który był już podstawą do odczytania tekstu jawnego przy pomocy szachownicy. Szachownicę odbiorca tworzył powtarzając etap I szyfrowania – potrzebne klucze były stałe i znane obu stronom.
Odporność na złamanie Szyfr Ramsaya był połączeniem szyfru homofonicznego i szyfru z kluczem jednorazowym, co czyniło go bardzo odpornym na złamanie. Japońscy kryptoanalitycy nie zdołali odczytać żadnej z bardzo wielu przechwyconych depesz siatki Sorgego. Udało się to dopiero w 1941 roku, kiedy po rozbiciu siatki aresztowany razem z Sorgem szyfrant-radiotelegrafista – Max Clausen – wyjawił im algorytm szyfru.
Bibliografia
Ramsaya