Obraz Matki Bożej Białynickiej – wizerunek przedstawiający Maryję z Dzieciątkiem w typie Hodegetrii (praw. Ikony), nieznanego autorstwa otoczony szczególnym kultem religijnym wśród wiernych Kościoła rzymskokatolickiego oraz Cerkwi prawosławnej i uważany za cudowny. Znajdował się w głównym ołtarzu kościoła Matki Bożej Szkaplerznej w Białyniczach. Obraz uważany przez prawosławnych za oryginalny zaginął podczas II wojny światowej.
Historia obrazu Pochodzenie obrazu Istnieją dwa różne podania o pochodzeniu obrazu, prawosławne i katolickie. Prawosławne podanie ma dwie wersje. Jedna z nich mówi, że po zajęciu Kijowa przez wojska tatarskie Batu-chana w 1240 roku, kilku mnichów uciekło do lasu zabierając ze sobą ikonę w stylu bizantyjskim. Swoją długą drogę zakończyli na wzgórzu nad rzeką Druć, gdzie założyli cerkiew św. Proroka Eliasza i męski monaster. Podczas pierwszej nocy w tym miejscu ikona zaczęła emanować niezwykłym światłem. Cudowna poświata była widoczna w ciągu kolejnych nocy. Na pamiątkę tego cudu miejsce to nazwano „Białymi nocami” czy też „Białyniczami”. Później obraz został skradziony przez Karmelitów.