Neogotyk redukcyjny (ang. reductive gothic revival architecture) – styl w architekturze angielskiej występujący w połowie XIX wieku, odmiana neogotyku.
Geneza thumb|Red House home of William Morris
Francuski smukły i strzelisty styl gotycki zapoczątkowany w 1144 roku przez budowę chóru Bazyliki Saint-Denis został przyswojony przez architektów niemieckich. Jednakże w średniowiecznym budownictwie Rzeszy uwidoczniły się tendencje rodzime, przez co ta odmiana gotyku jest znacznie zróżnicowana w stosunku do stylu występującego na terenie Francji. Budowle te różniły się także zastosowanym materiałem, gdyż na terenie Niemiec kamień nie występował w tak dużych ilościach jak we Francji, przez co do budowy katedr używano cegły. Z racji tych cech niemiecką, a następnie polską architekturę późnego średniowiecza nazwano gotykiem redukcyjnym. Przykładami budowli tego stylu są Katedra Najświętszej Marii Panny w Monachium oraz krakowski Bazylika Świętej Trójcy w Krakowie.