Uważał, że są to najważniejsze zadania, które stoją przed ludnością chińską.
W 1933 roku, z powodu cenzury oraz w obawie przed aresztowaniem, uciekł za granicę do Kunmingu. Rozpoczął wydawanie nowego pisma „Nowe Życie” (Xinsheng), które objęło rolę pisma „Życie”. W 1935 roku za opublikowanie artykułu (obrażającego cesarza), został aresztowany i skazany na 14 miesięcy.
Wybuch wojny chińsko-japońskiej w 1937 roku przyczynił się do uwolnienia Du Zhongyuana. W 1937 roku wyruszył w podróż przez Chiny i został korespondentem wojennym. Jego relacje z frontu były specyficznymi i obfitymi w szczegóły reportażami o wojnie totalnej. Specjalizował się w tekstach, które przechodziły od detali życia codziennego do szerszego, politycznego sensu samej wojny. W swoich artykułach opisywał też linię polityczną Kuomintangu, pomimo zadanych mu cierpień przez ten rząd. Du Zhongyuan dziennikarstwo również traktował jako idealną metodę promowania własnego programu politycznego. W czasie wyjazdów na front przychylnie informował żołnierzy o partii KPCh (pomimo iż sam do niej nie należał).