Powrót do Królestwa Polskiego Po powrocie krótko służył w wojsku Królestwa Polskiego. Po złożeniu dymisji wiódł życie ziemianina. Został nadleśniczym w Bokszach (przed 1820), w Suwałkach z siedzibą w Żylinach (przed 1827), a następnie w Łomży (od 1834).
W 1834 wygrał rządowy przetarg na dzierżawę dóbr Dowspuda z przyległościami, stając się naddzierżawcą tych dóbr na 6 lat. Jeszcze w czasie dzierżawy, w 1836, Dowspudę otrzymał jako donację od władz państwowych gen. Nikołaj Sulima, dowódca Korpusu Syberyjskiego. Horaczko zakończył ostatecznie dzierżawienie Dowspudy w 1840, a kolejnym dzierżawcą został Benedykt Narbutt.
W 1840 Horaczko nabył leżące niedaleko od Dowspudy dobra Bakałarzewo, obejmujące oprócz miasta Bakałarzewa, majątek Garbaś, Siekierowo, jeziora Sumowo, Gacne, Długie i Głębokie, a także folwark Nowopole (Kamieńszczyzna). Został kolatorem kościoła katolickiego w Bakałarzewie.
Wzniósł kamienicę na Nowym Rynku w Suwałkach, która później stała się siedzibą Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego.
W 1819 poślubił Salomeę Korwin-Kossakowską z Krzewia. Z pięciorga ich dzieci wieku dojrzałego dożyła jedynie córka Emilia, żona pochodzącego z Kurlandii Jana Stegmanna – późniejsi dziedzice Bakałarzewa.