armii awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów artylerii polowej i górskiej: kadeta–zastępcy oficera (1 września 1897 roku), podporucznika (1 listopada 1898 roku), porucznika (1 listopada 1902 roku) i kapitana (1 listopada 1914 roku).
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 11 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w artylerii, w grupie oficerów armii austro-węgierskiej. Od 16 czerwca do 15 lipca 1920 roku dowodził 39 pułkiem piechoty.
Został awansowany do stopnia pułkownika w artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W połowie 1919 został dowódcą I dywizjonu sformowanego 5 pułku artylerii polowej we Lwowie.
Sprawował stanowisko dowódcy 5 pap od 23 kwietnia 1921 do 1925. Z dniem 9 lutego 1925 roku został odkomenderowany na dwumiesięczny kurs dla wyższych dowódców artylerii przy generalnym inspektorze artylerii. W październiku 1925 roku został przydzielony do Szefostwa Artylerii Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie na stanowisko zastępcy szefa. W tym samym miesiącu został przeniesiony do kadry korpusu oficerów artylerii przy Departamencie III Ministerstwa Spraw Wojskowych z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku w 6 Okręgowym Szefostwie Artylerii. Został przeniesiony w stan spoczynku.