Po śmierci Mario de Marii w pałacyku mieszkał i pracował jego syn Astolfo wraz z żoną Adele. W okresie późniejszym, aż do lat 80. budynek służył różnym celom artystycznym i kulturalnym, w tym artystom biorącym udział w weneckim Biennale, jak Dario Fo, który w 1985 roku wykorzystywał jego wnętrze jako salę prób do swej sztuki Arlekin. Budynek gościł w swych podwojach wielu uznanych twórców i działaczy kultury, takich jak Vittore Grubicy de Dragon, Friedensreich Hundertwasser i Giorgio Morandi.
Ze względu na swe walory architektoniczne został uznany w 2007 roku przez Direzione Regionale per i Beni Culturali e Paesaggistici del Veneto za obiekt o znaczeniu historycznym i artystycznym. Po zakupieniu go w 2000 roku przez Polymnię, stowarzyszenie w ramach Fondazione di Venezia Casa dei Tre Oci została w 2012 roku udostępniona publiczności jako centrum wystawowe sztuki współczesnej, ze szczególnym zwróceniem uwagi na fotografię. Inauguracyjną wystawą nowej placówki był przegląd dorobku Elliotta Erwitta, Elliott Erwitt. Personal Best (30 marca–15 lipca 2012).
Zbiory W Casa dei Tre Oci przechowywane są zbiory fotograficzne będące własnością Fondazione di Venezia: Fondo de Maria i Fondo Italo Zannier.