Na początku okupacji grywał w restauracji Grand Café w Bydgoszczy. W roku 1940 dzięki Ciechańskiemu przeniósł się do Krakowa gdzie razem grali przy jednym pulpicie w Filharmonii Generalnego Gubernatorstwa. W 1946 wrócił do Poznania gdzie ponownie zaczął pracować w Operze Poznańskiej na stanowisku vice-koncertmistrza a po śmierci Ciechańskiego w 1957 na stanowisku koncertmistrza.
W latach 50 był nauczycielem muzyki z tytułem Profesora w Państwowej Szkole Muzycznej nr 1 w Poznaniu. Wtedy napisał Szkołę na kontrabas cztero- i pięciostrunowy czyli 2-tomowy podręcznik który do dziś jest podstawowym podręcznikiem do gry na kontrabasie.
Wielokrotnie występował jako solista w filharmoniach krajowych oraz Polskim Radiu. Brał też udział w wyjazdach zagranicznych: do Moskwy w 1952 gdzie jego gra spodobała się samemu Józefowi Stalinowi – przywódcy ZSRR, który to wręczył mu specjalną nagrodę, oraz do Jugosławii w 1962 gdzie wystąpił w radiu Zagrzeb. W swoim repertuarze miał ok. 27 koncertów.