kościół został konsekrowany w 1588 roku. Udokumentowane, duże zakupy materiałów budowlanych w latach 1575–1576 wskazują, iż mogły być one przeznaczone na budowę kościoła. Na tej podstawie przypuszcza się, iż Palladio mógł zaprojektować kościół już w połowie lat. 70., choć ani fasada, ani wnętrze kościoła nie zawierają elementów pozwalających jednoznacznie zakwalifikować je jako styl Palladia.
Architektura Wygląd zewnętrzny Kościół wraz z otaczającym go z trzech stron przytułkiem stanowi jednolity kompleks architektoniczny. Jest on trzecim kościołem zaprojektowanym przez Andreę Palladia (po kościołach San Giorgio Maggiore i Il Redentore) i zarazem trzecim ukończonym pośmiertnie. Zbudowany został na planie kwadratu ze ściętymi narożnikami i jest prawie całkowicie przykryty kopułą, zwieńczoną latarnią. Z przodu flankują ją dwie wieżyczki pełniące funkcję dzwonnic. Fasada kościoła jest dwukondygnacyjna. Pierwsza kondygnacja została przepruta dwoma wysokimi oknami, druga natomiast – oknem termalnym. Całość wieńczy imponujący tympanon.
Dawny przytułek został zamieniony na luksusowy hotel.
Wnętrze Wnętrze kościoła jest jednonawowe.