Początki tego cmentarza mogą według różnych hipotez sięgać nawet IX-X wieku. Po najazdach tatarskich w połowie XIII wieku gród został zniszczony i w późniejszym czasie po aneksji Rusi Czerwonej przez Kazimierza Wielkiego nie odzyskał swojej pierwotnej świetności.
Konstrukcja i budowa grobów trepczańskiej nekropolii była zróżnicowana w zależności od ich usytuowania w obrębie cmentarzyska. Jamy grobowe wykuwano w podłożu skalnym i obstawiano dodatkowo kamieniami, niektóre z nich przykryte były także płytami wykonanymi z piaskowca. Pojedyncze obiekty były bardzo starannie wykonane — płyty grobowe spoczywały na pionowo ustawionych kamieniach, tworząc rodzaj sarkofagów, zlokalizowano je przed wejściem do cerkwi. Rzędowy układ grobów odpowiadała zorientowaniu świątyni — głowy skierowane na zachód, z twarzą ku wschodowi, orientacja pochówków na linii wschód-zachód, oraz obyczaj składania zmarłych z rękami złożonymi na tułowiu. W przypadku kilku pochówków pod dużymi płytami kamiennymi szkielety znajdowały się w stanie prawie kompletnym. Szczątki kostne poddano analizom anatomo-antropologicznym w Zakładzie Antropologii Uniwersytetu JagiellońskiegoJerzy Ginalski Trepcza, st. 2, gm. Sanok, woj.