118)
Harmonika sekundowa pojawiła się w wielu wczesnych utworach fortepianowych Cowella – po raz pierwszy w Adventure in Harmony (1911) – a także w kompozycjach na większy zespół instrumentalny: Koncercie fortepianowym (1930) czy Synchrony na orkiestrę i trąbkę solo (1931).
W latach 20. kompozytor wprowadził innowacje w zakresie sposobów wydobycia dźwięków z fortepianu, np. utwory Aeolian Harp i The Banshee, wykonywane są bezpośrednio na strunach fortepianu (pianista pociera, uderza lub szarpie struny).
Eksperymenty metrorytmiczne Drugim obszarem poszukiwań Cowella były zależności metrorytmiczne: badał on efekt równoczesnych przebiegów dźwiękowych o różnym czasie trwania. We wczesnych utworach usiłował wykorzystać polirytmię w przejrzystej, kilkugłosowej fakturze, np. utwór fortepianowy Fabric (1917) opiera się na proporcjach rytmicznych wysnutych z proporcji liczbowych szeregu harmonicznego. Trudności wykonawcze doprowadziły do stworzenia wspólnie z rosyjskim inżynierem Lwem Thereminem (Termenem) rhythmiconu – elektronicznego instrumentu mogącego jednocześnie odtwarzać symultanicznie bądź sukcesywnie efekty polirytmiczne w granicach do 16 rytmów. Kompozytor wykorzystał rhytmicon w połączeniu z tradycyjną orkiestrą w utworze Rhythmicana (1931). Prawykonanie tej kompozycji odbyło się dopiero w 1971.