„maszyna ta, pieczołowicie zaprojektowana, wymyślana raz po raz na nowo, starannie modyfikowana lub naprawiana, pracowała bez ustanku przez ponad cztery dekady, dając plon w postaci jednego z najbardziej barwnych, różnorodnych i wewnętrznie sprzecznych dorobków twórczych w polskiej sztuce powojennej”. Pracy tej na parterze budynku towarzyszyła instalacja The Short Twentieth Century Marcii de Barros, która ukazywała twórczość Kantora na tle determinujących życie artysty ekstremów XX wieku.
Główna część ekspozycji znajdowała się na jednym z pięter centrum w hali sąsiadującej z salami, w których odbywały się próby teatralne, warsztaty taneczne, zajęcia sportowe. W specjalnie przygotowanej przestrzeni zaprezentowano oryginały i repliki rekwizytów scenicznych, dzieła malarskie, rysunki, asamblaże, a także bogatą dokumentację fotograficzną i filmową happeningów, akcji i spektakli Teatru Cricot 2.
W sali głównej zaprezentowano oryginalne i zrekonstruowane obiekty sceniczne, mające pierwszorzędne znaczenie dla całej twórczości Kantora, m.in.: szatnię z Nadobniś i koczkodanów (1973) oraz rekonstrukcje postaci elfów i Goplany z wystawionej w 1943 roku Balladyny. Aranżacja odwoływała się do otwartej w 1963 roku w krakowskiej Galerii Krzysztofory Wystawy Popularnej, którą sam artysta określał też mianem Anty-Wystawy.