Justynian Niemirowicz-Szczytt (Szczytt-Niemirowicz / Szczytt) herbu Jastrzębiec (ur. 6 lutego 1740, zm. 7 marca 1824) – pisarz skarbowy litewski, konsyliarz Rady Nieustającej, poseł sejmowy, starosta markowski.

Życiorys Jedyny syn kasztelana inflanckiego Jana Justyniana Niemirowicza-Szczytta (1705–1767) i jego drugiej żony Barbary z Chomińskich (zm. 1775), wdowy po staroście markowskim Kazimierzu Kocielle. Barbara była córką pisarza wielkiego litewskiego Ludwika Jakuba Chomińskiego i chorążanki oszmiańskiej Anny z Koziełł-Poklewskich – pasierbicy Leona Kazimierza ks. Ogińskiego.

Justynian miał troje przyrodniego rodzeństwa:

z pierwszego małżeństwa ojca z Heleną z Rypińskich – zmarłego młodo brata Józefa i siostrę Dorotę, żonę Jana Szadurskiego,

z pierwszego małżeństwa matki – brata Tadeusza Kociełła, ożenionego z Anną z Tyszkiewiczów, córką pisarza wielkiego litewskiego Józefa Benedykta Tyszkiewicza i Teresy z Niemirowiczów-Szczyttów (córki kasztelana smoleńskiego Krzysztofa Benedykta Niemirowicza-Szczytta)

Aktywność polityczna Kształcił się w Collegium Nobilium w Wilnie. Około 1759–1761 objął starostwo markowskie, które scedował w 1766 przyrodniemu bratu Tadeuszowi Kocielle i jego żonie Annie Tyszkiewiczównie.