Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 191 osób, 38 było wyznania rzymskokatolickiego, 145 prawosławnego, 1 staroobrzędowego a 7 mojżeszowego. Jednocześnie 183 mieszkańców zadeklarowali polską, 6 białoruską a 2 żydowską przynależność narodową. Było tu 28 budynków mieszkalnych. W 1931 w 36 domach zamieszkiwało 200 osób.
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Konstantynowie i miejscowej prawosławnej. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Głębokiem i Okręgowy w Wilnie; mieścił się tu urząd pocztowy obsługujący znaczną część gminy.
Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku wieś znalazła się pod okupacją sowiecką, w granicach BSRR. W latach 1941–1944 była pod okupacją niemiecką. Następnie leżała w BSRR. Od 1991 roku w Republice Białorusi.
We wsi znajduje się cmentarz podlegający pod parafię w Konstantynowie.
Zabytki We wsi znajduje się drewniana cerkiew prawosławna pw. Przemienienia Pańskiego z 1886 roku. Została wpisana do Państwowego spisu zabytków historycznych i kulturowych Republiki Białorusi. Świątynia służy miejscowej parafii.
Przypisy
Bibliografia Państwowe Centrum kartograficzno-geodezyjnych materiałów i danych Republiki Białorusi Strona radzima.net
Kategoria:Wsie w rejonie głębockim Kategoria:Prywatne miasta szlacheckie I Rzeczypospolitej (województwo wileńskie) Kategoria:Wsie w powiecie dziśnieńskim (II Rzeczpospolita)