thumb|Nagrobek Ottona II w klasztorze Graefenthal Otto II (ur. ok. 1215, zm. 10 stycznia 1271) – hrabia Geldrii i Zutphen od 1229.
Życiorys Otto był starszym synem hrabiego Geldrii Gerarda III i Małgorzaty, córki księcia Brabancji Henryka I. W 1229 r. odziedziczył po ojcu hrabstwa Geldrii i Zutphen. Początkowo rządy opiekuńcze sprawować mieli jego krewni (w tym babka, Ryszarda, wdowa po Ottonie I i ksieni klasztoru w Roermond). w 1233 r. rozciągnął swoją zwierzchność nad Emmerich i Arnhem. Uczestniczył w licznych waśniach ze swymi sąsiadami, zwykle w sojuszu ze swym wujem, księciem Brabancji Henrykiem II. Był stronnikiem cesarza Fryderyka II Hohenstaufa, ale w 1246 r. odwrócił się od niego i złożył hołd Henrykowi Raspe. Po śmierci Henryka w 1247 r. papież Innocenty IV i arcybiskup Kolonii Konrad z Hochstaden właśnie Ottonowi zaproponowali koronę królewską. Odmówił, ale wziął udział w ofercie jej przyjęcia dla swego kuzyna, hrabiego Holandii Wilhelma, który w zamian za poparcie oddał Ottonowi Nijmegen. Pozwoliło to skonsolidować terytorium geldryjskie, a Otto był jednym z najpotężniejszych książąt niderlandzkich. Jego brat Henryk był od 1247 r. biskupem Liège. Po śmierci Wilhelma z Holandii Otton wraz z księciem Brabancji i arcybiskupem Kolonii poparł Ryszarda z Kornwalii.