Miina Härma (ur. 9 lutego 1864 w Raadi, zm. 16 listopada 1941 w Tartu) – estońska kompozytorka, organistka i pedagog.
Życiorys Urodziła się i wychowywała w rodzinie nauczycielskiej. Jej ojciec był skrzypkiem i aktywnie udzielał się muzycznie w gminie, prowadząc chór i orkiestrę. On również był jej pierwszym nauczycielem gry na organach. Następnie uczyła się w Tartu kompozycji i gry na fortepianie u Karla Augusta Hermanna.
W latach 1883–1890 kontynuowała naukę w Konserwatorium Petersburskim, studiując grę organową pod kierunkiem Louisa Homiliusa, harmonię u V. Siecke oraz kontrapunkt i fugę u Juliusa Johannsena). Po ukończeniu studiów pozostała w Petersburgu i zarabiała na życie dając prywatne lekcje gry na fortepianie. Zapotrzebowanie na nie było wysokie, szczególnie w rodzinach najbogatszych oficerów marynarki w Petersburgu. Jako organistka występowała w Estonii, Rosji, Finlandii, Anglii i Niemczech.
W 1894 założyła chór mieszany, który w 1920 został nazwany jej imieniem: Miina Hermanni Lauluseltsi segakoor. Był to jeden z najlepszych chórów koncertowych w Estonii. Härma występowała z nim za granicą i uczestniczyła w VI Estońskim Festiwalu Pieśni (Laulupidu) w Tallinnie (1896).