Urządzenie kryptograficzne Baldwina (ang. cryptographic device) – prosty przyrząd służący do szyfrowania tekstów przy pomocy szyfru polialfabetycznego opracowany w 1877 roku przez amerykańskiego konstruktora Franka S. Baldwina.
Budowa urządzenia mały|450px|Model urządzenia kryptograficznego Baldwina Urządzenie składa się z podstawy – A, dwóch pierścieni – B i C oraz tarczy – D. Pierścień B i tarcza D umocowane są na stałe do podstawy, natomiast pierścień C może się obracać między nimi. Na obwodzie pierścieni B i C nadrukowane są litery alfabetu z tą różnicą, że na pierścieniu B – w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, a na pierścieniu C – w kierunku przeciwnym (alfabet na pierścieniu B jest alfabetem tekstu jawnego, a alfabet na pierścieniu C – alfabetem szyfrowym). Pola z literami są oddzielone liniami biegnącymi wzdłuż promienia pierścieni. Ponadto w każdym polu z literą na pierścieniu C wykonano niewielki otwór. Wzdłuż krawędzi tarczy D nadrukowano cyfry od 0 do 25 w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, pola z cyframi również oddzielając liniami. Między polami zawierającymi cyfry 0 i 25 znajduje się niewielki występ-haczyk – d. Do obsługi urządzenia potrzebny też jest jakiś zaostrzony przedmiot (np.