Po śmierci (oryg. Posle smierti) – rosyjski film z 1915 w reżyserii Jewgienija Bauera. Film był uwspółcześnioną adaptacją opowiadania Iwana Turgieniewa pt. Zza grobu (Klara Milicz)Historia kina. Tom 1. Kino nieme, pod red. Tadeusz Lubelski, Iwona Sowińska i Rafał Syska, Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych "Universitas", Kraków 2010, s. 494. z 1882. Mieścił się na trzech rolkach taśmy i wyświetlany z prędkością 16 klatek na sekundę trwał 46 minut. Główną rolę żeńską w filmie zagrała Wiera Karalli.
Film wobec literackiego pierwowzoru Film różni się od literackiego pierwowzoru, m.in. imieniem głównej bohaterki. Klara Milicz Turgieniewa u Bauera występuje jako Zoja Kadmina. To nawiązanie do aktorki operowej Jewłalii Kadminy, której samobójstwo na scenie zainspirowało Turgieniewa do napisania opowiadania. W filmie inaczej też niż w literackim oryginale przebiega sen, w którym pojawia się Zoja. Gdy w jednym z pism filmowych pojawiły się zarzuty wobec tych zmian Bauer odpowiedział listem, w którym przyznał tym zarzutom słuszność, twierdząc, że film, jako nowe medium, ma najwięcej doświadczenia z utworami słabymi z literackiego punktu widzenia, co przyzwyczaiło twórców do wprowadzania w nich arbitralnych zmian.