Ocenia się, że rzeka Eridan miała ponad 2500 km długości i płynęła od Zatoki Botnickiej, równolegle do dzisiejszego wybrzeża Szwecji, i dalej na zachód, przecinając nasadę dzisiejszego Półwyspu Jutlandzkiego. W plejstocenie doliny Eridanu i jego dopływów zostały wykorzystane przez lodowce spływające ze Skandynawii, które w większości zniszczyły pierwotną rzeźbę, kształtując współczesne dno Bałtyku.
Wcześniejsze morza Ciężar lądolodu spowodował znaczne obniżenie terenu wskutek zjawiska izostazji. Pomiędzy czwartorzędowymi zlodowaceniami występowały okresy interglacjalne, w których wody z topniejącego lądolodu wypełniały odsłonięte zagłębienia. W szczególności przed ostatnim zlodowaceniem, w interglacjale eemskim (130–115 tysięcy lat temu), obszar zbliżony do dzisiejszego Bałtyku pokrywało morze eemskie. Miało ono większy zasięg niż Bałtyk i łączyło się z Morzem Białym przez obszar dzisiejszych jezior Ładoga i Onega. Podobnie w dużo wcześniejszym interglacjale mazowieckim (holsztyńskim) nieckę Bałtyku wypełniało morze holsztyńskie.
Bałtyckie Jezioro Lodowe