Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich 25 września 1914 wraz ze sformowanym plutonem strzelców. Był żołnierzem 1 pułku piechoty w składzie I Brygady do czasu kryzysu przysięgowego w 1917.
U kresu wojny w listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. W 1919 roku był słuchaczem I Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego. Służył w dowództwie 3 Armii. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, w tym był dowódcą odcinka Zamość w Bitwie Warszawskiej. W 1921 pełnił funkcję szefa Oddziału I (organizacyjnego) w Wojsku Litwy Środkowej gen. Lucjana Żeligowskiego.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 116. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był 1 pułk piechoty Legionów. W tym czasie przysługiwał mu, obok stopnia wojskowego, tytuł „Adiutant Sztabowy”. W tym samym roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza jednorocznego kursu doszkolenia, pozostając oficerem nadetatowym 5 pułku piechoty Legionów. W październiku 1923 roku, po ukończeniu kursu, został przydzielony do 26 pułku piechoty we Lwowie na stanowisko dowódcy batalionu. W tym czasie przysługiwał mu, obok stopnia wojskowego, tytuł „przydzielony do Sztabu Generalnego”.