Jezuaci – wspólnota zakonna Apostolskich Kleryków św. Hieronima założona przez Jana Colombiniego, w której oddawano szczególną cześć Imieniu Jezus, wyrażaną przez częste wznoszenie spontanicznych okrzyków sławiących Jezusa oraz w radosnych tańcach, prostych laudach, a także przez powtarzanie Imienia Jezus na sposób liturgiczny. To Jezuaci wprowadzili znany zwyczaj pozdrawiania się słowami: „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus” – łac. „Laudetur Jesus Christus. In saecula saeculorum. Amen.”.
Historia thumb|Emblemat jezuatów (Insegne di varii prencipi et case illustri d’Italia e altre provincie, Módena, 1605) Jezuaci początkowo byli bractwem laickim, którego członkowie rekrutowali się spośród zamożnych mieszkańców Sieny. Senat miasta z obawy przed skandalem usunął ich ze Sieny, ale wkrótce wezwał do opieki nad chorymi i umierającymi podczas zarazy w 1364 roku. Dzięki ustnej aprobacie papieża Urbana V z 1367 roku, bractwo zaczęło szybko rozwijać się. Włoskie miasta, gdzie utworzono nowe klasztory to, między innymi: Lukka, Pistoia, Ferrara, Bolonia, Arezzo, Florencja, Livorno. Poza Wlochami byli obecni w Tuluzie, we Francji, gdzie bracia prowadzili życie pustelnicze.