Męczeństwo matki i jej siedmiu synów (hebr. חנה ושבעת בניה) – wydarzenie opisane w siódmym rozdziale Drugiej Księgi Machabejskiej w Starym Testamencie, oraz innych źródłach. Dotyczy ono torturowania żydowskich męczenników w czasie powstania machabejskiego, czyli między 167, a 160 p.n.e. Imię matki synów nie było wspomniane w Biblii, ale bywa ona niekiedy określana jako Hanna, Miriam, lub Salomonia. Imiona synów również nie są znane.
Druga Księga Machabejska
Tuż przed wybuchem buntu Judy Machabeusza (2 Księga Machabejska 7), władca Syrii Antioch IV Epifanes aresztował pewną matkę i jej siedmiu synów, i starał się zmusić ich do jedzenia wieprzowiny. Jeden z braci w imieniu wszystkich powiedział, że choćby wszyscy mieli umrzeć, nie złamią prawa. Rozgniewany król rozkazał rozpalić patelnie i kotły i temu właśnie bratu kazał obciąć język, ściągnąć skórę z głowy i obciąć końce członków. Wszystko to dokonywało się na oczach reszty braci i matki, którzy w międzyczasie zagrzewali się wzajemnie do stawienia biernego oporu żądaniom dręczycieli. Gdy pierwszy męczennik był bezwładny i jeszcze oddychał, Epifanes nakazał go wrzucić na rozgrzaną patelnię i usmażyć. Gdy pierwszy z braci umarł, przyprowadzono następnego i ściągnięto mu skórę z głowy razem z włosami. Umarł, torturowany podobnie jak jego brat.