Poznański zdun Ludwik Bręczewski wybudował w tym celu w dwukomorowy piec kanałowy. W 1935 posadowiono kolejne piece: cukierniczy oraz waflarski. W 1936 zakupiono maszynę do produkcji herbatników, a w latach 1934-1935 bębny drażetkarskie, co zainicjowało produkcję słodkich drażetek. Część prac była wówczas zmechanizowana, a część odbywała się jeszcze ręcznie, np. zawijanie i paczkowanie. W 1928 wyeliminowano transport konny, zakupując samochody ciężarowe, których w 1938 było już sześć.
W pierwszych latach niepodległości fabryka nastawiła się głównie na wyrób czekolady i galanterii z niej, a także pomadek. Od 1928 rozwijano wyrób landrynek, dropsów, karmelków (nadziewanych), irysów i cukierków toffi. Od 1931 wyrabiano także herbatniki, biszkopty i pierniki, od 1934 drażetki, a od 1935 również wafle. Sprzedawano też konfitury i marmolady własnego wyrobu.
Mimo inwestycji, zakład nie przyniósł oczekiwanych zysków, zwłaszcza silnie odczuł skutki wielkiego kryzysu. Nie stosowano jednak dłuższych przerw w produkcji, ani innych radykalnych działań. Poprawa nastąpiła w latach 1936-1937, a od 1938 ponownie pojawiły się zyski.