W 1949 utworzono Poznańskie Zjednoczone Fabryki Cukrów i Czekolady, w skład którego, oprócz „Goplany” weszły też fabryki z Kargowej i poznańska „Ira” z ul. Święty Wojciech. 1 stycznia 1951 z tego rozwiązania zrezygnowano, a „Goplana” stała się zakładem samodzielnym, otrzymując nazwę Zakłady Przemysłu Cukierniczego „Goplana”. 1 kwietnia 1966 „Goplanę” połączono z Fabryką Cukrów „Rywal” z Leszna. Nazwę zmieniono tym razem na Wielkopolskie Zakłady Przemysłu Cukierniczego. W 1967 ponownie przyłączono doń zakład w Kargowej (wówczas już pod nazwą „Dąbrówka”), a nazwa całości brzmiała Wielkopolsko-Lubuskie Zakłady Przemysłu Cukierniczego. Siedziba mieściła się zawsze na ul. św. Wawrzyńca w Poznaniu.
W latach 1946–1949 usunięto całkowicie zniszczenia wojenne. W ramach Planu Trzyletniego podjęto decyzję o rozbudowie fabryki, która rozpoczęła się w 1950. 4 maja 1950 przejęto teren przyległy do zakładu, a należący wcześniej do fabryki wódek Józefa Strzelczyka. 20 września 1951 otrzymano od miasta kolejny pas gruntu, a w 1952 jeszcze jeden wywłaszczony teren (wszystko przy ul. św. Wawrzyńca). Na pozyskanych terenach rozbudowano zakłady, wzbogacono i unowocześniono park maszynowy, a także zmechanizowano procesy produkcyjne. Jednocześnie przy pobliskiej ul. Grudzieniec 19 uruchomiono osobny zakład produkcji drażetek.