Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-ukraińskiej był dowódcą 1 kompanii marszowej Pułku Ziemi Wadowickiej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Oddziale V Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 1 czerwca 1921 roku nadal pełnił służbę w Oddziale V Sztabu MSWojsk., a jego oddziałem macierzystym był 12 pułk piechoty. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku, a następnie do stopnia podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. W latach 20. służył w 48 pułku piechoty w Stanisławowie, w tym w 1923 pełnił funkcję dowódcy I batalionu. Jako oficer tej jednostki w 1928 był przydzielony do 11 Dywizji Piechoty, w której był oficerem Przysposobienia Wojskowego. W marcu 1929 został przeniesiony służby do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kielce na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta. W grudniu 1929 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Stanisławów na stanowisko komendanta.