Juliusz August Ziemba (ur. 12 sierpnia 1892 w Krośnie, zm. 31 grudnia 1944 w Wielkiej Brytanii) – major kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 12 sierpnia 1892 w Krośnie, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Józefa i Eweliny. Przed 1914 podjął studia.
Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 3 pułku piechoty w składzie II Brygady oraz w 2 pułku ułanów. Od marca do listopada 1918 kontynuował studia prawa na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.
Od września 1918 służył w 2 Pułku Szwoleżerów. 18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem kawaleriiDz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919 roku, poz. 1147, jako Julian Ziemba.. Został awansowany do stopnia rotmistrza kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem 24 pułku ułanów w Kraśniku. Następnie służył w 20 pułku ułanów. Z dniem 26 września 1927 został przeniesiony służbowo na X normalny trzymiesięczny kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. W czasie trwania kursu (15 października) został przeniesiony do 3 pułku ułanów w Tarnowskich Górach. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 9. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.