Aleksander Zborzyl-Mirecki, właśc. Aleksander Zborzyl (ur. 2 października 1892 we Lwowie, zm. 10 grudnia 1918 w Szczercu) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Teofila i Marii z domu Rossdorfer, urodzony w 1892 we Lwowie. Uczył się w C. K. II Szkole Realnej we Lwowie, gdzie w 1909 ukończył VII klasę i zdał egzamin dojrzałości (w jego klasie był Władysław Toruń). Uczęszczał jako słuchacz zwyczajny na Politechnikę Lwowską na Wydział Inżynierii. W latach 1911–1912 odbył jednoroczną służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii, gdzie był przydzielony do 85 pułku piechoty we Lwowie.
W czasie I wojny światowej, od 1914 ponownie został wcielony jako kadet do armii austriackiej, w szeregach której walczył na froncie rosyjskim i włoskim. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Piechoty Nr 95. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 lipca 1915 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W trakcie urlopu, od września 1918 był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej we Lwowie.