Ludwik Domoń (ur. 7 sierpnia 1899 w Ociesękach, zm. 23 maja 1977 w Katowicach) – podpułkownik dyplomowany piechoty Polskich Sił Zbrojnych, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 7 sierpnia 1899 w Ociesękach. Był synem Jana oraz bratem Władysława (1917–1984).
Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika w korpusie oficerów zawodowych administracji dział gospodarczy ze starszeństwem z dniem 1 października 1920. W 1924 pełnił służbę w Szefostwie Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX, pozostając oficerem nadetatowym Okręgowego Zakładu Gospodarczego Nr 10. W listopadzie 1924 został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 października 1920 i 19,6 lokatą z równoczesnym wcieleniem do 4 pułku piechoty Legionów w Kielcach. Ukończył IX Kurs Normalny od 2 listopada 1928 do 1 września 1930 w Wyższej Szkoły Wojennej. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty. W 1932 był oficerem 25 Dywizji Piechoty w Kaliszu. W styczniu 1934 został przeniesiony do 72 Pułku Piechoty w Radomiu. W marcu 1939 pozostawał w stanie nieczynnym.