Jan LachowiczW ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Jan II Lachowicz” w celu odróżnienia od innego oficera o tym samym imieniu i nazwisku. (ur. 24 sierpnia 1896 w Kłodnie Wielkim, zm. 13 sierpnia 1973 w Londynie) – żołnierz Legionów Polskich, działacz niepodległościowy, pułkownik piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, w 1964 roku mianowany przez prezydenta RP na uchodźstwie generałem brygady, minister obrony narodowej w latach 1969–1972 w Rządzie RP na uchodźstwie, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Jan Lachowicz urodził się 24 sierpnia 1896 roku w Kłodnie Wielkim. Był synem Marii. Do szkół uczęszczał początkowo w Kłodnie, następnie do gimnazjum w Żółkwi. W 1912 wstąpił do drużyn skautowskich, a w lipcu 1914 został członkiem Drużyn Strzeleckich.
Po wybuchu I wojny światowej, 21 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w szeregach 3 pułku piechoty w składzie II Brygady. Przebył W 1916 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Żółkwi. W czasie walk na Wołyniu, 6/7 lipca tego roku został wzięty pod Kołkami do niewoli rosyjskiej, gdzie przebywał do 27 stycznia 1918. Będąc w niewoli pracował w POW w Kijowie. Po uwolnieniu został aresztowany przez władze austriackie i wysłany na front włoski, skąd udało mu się uciec we wrześniu 1918.