Jan LachowiczW ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Jan IV Lachowicz” dla odróżnienia od innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko. (ur. 14 maja 1897 w Starym Samborze, zm. 24 września 1939 w Przemyślu) – żołnierz Legionów Polskich, podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 14 maja 1897 roku w Starym Samborze, w rodzinie Antoniego i Zuzanny z Langenfeldów. W roku 1914 ukończył seminarium nauczycielskie w Tarnopolu i wstąpił do Związku Strzeleckiego. W sierpniu tegoż roku przydzielony został do 1 pułku piechoty Legionów Polskich. Brał udział w bitwach pod Laskami, Kamieniuchą, Łowczówkiem, Przepiórowem, Tarłowem oraz w kampanii wołyńskiej i bitwie pod Jabłonką Wielką. Ranny we wrześniu 1915 roku w trakcie walk pod Kuklą. Kolejnymi miejscami jego przydziału były 1 pułk artylerii oraz 4 pułk piechoty, w którym ukończył szkołę oficerską (1917) i służył w kompanii karabinów maszynowych.