Aleksander Tupaj-Isertingen (ur. 6 stycznia 1894, zm. 22 października 1979) – podpułkownik uzbrojenia Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 6 stycznia 1894 jako syn Józefa. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Armat Polowych Nr 3 w Krakowie, który w 1916 został przemianowany na Pułk Armat Polowych Nr 5, a dwa lata później na Pułk Artylerii Polowej Nr 5. W szeregach tego oddziału walczył na frontach I wojny światowej. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 lipca 1915 w korpusie oficerów artylerii polowej i górskiej.
Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer c. i k. Armii został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
8 stycznia 1924 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów rezerwowych artylerii. Jako oficer rezerwy zatrzymany w służbie czynnej, pełnił ją w 6 pułku artylerii polowej w Krakowie. 23 sierpnia 1924 roku został przemianowany z dniem 1 lipca 1924 roku na oficera zawodowego w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 59,5. lokatą w korpusie artylerii. 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 25. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W dalszym ciągu pełnił służbę w 6 pap.