Slava Raškaj (ur. 2 stycznia 1877 w Ozalju, zm. 29 marca 1906 w Stenjevcu) – chorwacka głuchoniema malarka akwarelistka.
Życiorys Slava urodziła się w Ozalju, wówczas należącym do Królestwa Chorwacji i Slawonii, będącego częścią Monarchii Austro-Węgierskiej, w rodzinie należącej do klasy średniej jako Slavomira Friderika Olga. Rodzicami byli Vjekoslav i Olga, która była kierownikiem poczty. Głuchoniema od urodzenia. W wieku 7 lat została wysłana do Wiednia, gdzie spędziła lata 1885–1893 w szkole dla głuchoniemych dzieci i dorosłych. Pod wpływem nauczyciela sztuki zaczęła rysować i malować. Po powrocie do rodzinnego miasta lokalny nauczyciel Ivan Muha-Otoić zauważył jej talent i namówił rodziców, by wysłali ją do Zagrzebia do pracowni Vlaho Bukovaca. Na miejscu okazało się, że Bukovac nie chce jej pomóc, ale dziewczynką zaopiekował się w swoim atelier Bela Čikoš Sesija, który uczył ją rysunku. Techniki akwareli i pasteli poznawała samodzielnie. Przez ten czas mieszkała w Państwowym instytucie dla Głuchoniemych Dzieci. W tym czasie dyrektorem szkoły został jej nauczyciel z Ozalju Ivan Muha-Otoić, który udostępnił jej na pracownię byłą kostnicę.