22 listopada 1914 cesarz Franciszek Józef pismem odręcznym nadał budowniczemu cywilnemu Karolowi Gerardisowi w najłaskawszym uznaniu wybornych usług wobec wroga Złoty Krzyż Zasługi Cywilnej z koroną na wstążce Medalu Waleczności. O otrzymaniu odznaczenia cesarskiego Gerardis informował też w Sanoku w maju 1915. W połowie 1915 przebywał w uzdrowisku Karlsbad. W połowie 1918 otwierał fabrykę marmolady w Sanoku.
Zamieszkiwał przy ul. Adama Mickiewicza 262. Zmarł 24 marca 1920 w Sanoku w wieku 60 lat na zapalenie płuc. Został pochowany 26 marca 1920 na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku w pogrzebie pod przewodnictwem ks. proboszcza Franciszka Salezego Matwijkiewicza.
Przez 37 lat był żonaty z Różą Gerardis, córką Wilhelma Mossora (wzgl. Mozor, ur. 1866 w Hüttenfeld, zm. 8 kwietnia 1944, zwana „Panią Żyrardową”). Ich córką była Stefania (ur. 1890 lub 1891 w Gliniku Mariampolskim, zm. 1938), od 1911 żona Zygmunta Kruszelnickiego (sędzia, adwokat), a wnukiem Zbigniew Kruszelnicki (1916-1972, architekt).